Ostateczne porozumienie nuklearne między USA a Iranem do…?

14 czerwca 2026 r. Stany Zjednoczone i Iran ogłosiły pisemne porozumienie dyplomatyczne obejmujące 60-dniowy okres z możliwością przedłużenia, w którym oba kraje zobowiązały się do negocjacji w sprawie „ostatecznego porozumienia” dotyczącego irańskiego programu nuklearnego i innych kwestii.

Rynek ten odpowie „Tak”, jeśli kwalifikujący się pisemny instrument dyplomatyczny między Stanami Zjednoczonymi a Iranem zostanie wspólnie podpisany lub przyjęty przed określoną datą, godz. 23:59 czasu wschodniego. W przeciwnym razie rynek odpowie „Nie”.

O ile instrument pisemny nie zostanie formalnie przyjęty bez podpisu, jak opisano poniżej, instrument musi zostać podpisany zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Iran. Obie strony muszą podpisać ten sam dokument lub podpisać poszczególne dokumenty, które merytorycznie i bezpośrednio wskazują na akceptację tego samego instrumentu bazowego, niezależnie od drobnych różnic w formatowaniu, brzmieniu lub tłumaczeniu pomiędzy podpisanymi wersjami. Zarówno podpisy fizyczne, jak i oficjalnie wystawione podpisy elektroniczne będą kwalifikowane jako podpisy.

Jeżeli Stany Zjednoczone i Iran uznają dokument pisemny za niewymagający podpisu do wykonania, kwalifikuje się formalne przyjęcie instrumentu przez oba kraje bez podpisu. Formalna adopcja może nastąpić w drodze czynności urzędowych, w tym:

(i) oficjalne wspólne oświadczenie ogłaszające, że Stany Zjednoczone i Iran przyjęły, zatwierdziły, wykonały, zawarły lub w inny sposób sfinalizowały niniejszy instrument;

(ii) wzajemne oficjalne potwierdzenie, że oba kraje uzgodniły, przyjęły, zatwierdziły, wykonały lub zawarły ten sam opublikowany instrument;

(iii) przyjęcie, zatwierdzenie lub zatwierdzenie w drodze oficjalnej uchwały, decyzji ministerialnej, decyzji wykonawczej lub równoważnego aktu instytucjonalnego, jeżeli akt ten stanowi mechanizm, za pomocą którego dany kraj przyjmuje dany instrument; lub

(iv) wymianę oficjalnych not dyplomatycznych lub listów potwierdzających przyjęcie tego samego dokumentu.

Kwalifikujący się pisemny instrument dyplomatyczny musi:

(i) być identyfikowane jako ostateczne porozumienie rozważane do protokołu ustaleń z dnia 14 czerwca 2026 r., albo w oficjalnych komunikatach Stanów Zjednoczonych lub Iranu, albo w drodze konsensusu w sprawie wiarygodnych sprawozdań;

(ii) ustanowienie co najmniej jednego konkretnego obowiązku ograniczającego irański program nuklearny za pomocą konkretnego, wymiernego poziomu odniesienia, względem którego można sprawdzić zgodność, i który może przyjąć formę określonego limitu, zakazu lub ilości (np. konkretny pułap poziomu czystości, do którego Iran może wzbogacać uran, lub wyraźne zobowiązanie Iranu do oddania, zniszczenia lub rozcieńczenia zapasów wzbogaconego uranu). Niekonkretne lub niejasne ograniczenia bez określonego miernika (np. zobowiązanie do nieposzukiwania broni jądrowej, zobowiązanie do utrzymania status quo lub zgoda na przestrzeganie wymogów MAEA w zakresie monitorowania lub inspekcji, które nie ograniczają konkretnie irańskiego programu nuklearnego) nie będą się kwalifikować.

Treść kwalifikującego instrumentu musi być wyrażona jako uzgodnione zobowiązanie, które należy wdrożyć. Następujące osoby nie kwalifikują się:

(i) postanowienie, którego materialny obowiązek pozostaje wyraźnie przedmiotem przyszłej umowy, procesu negocjacyjnego lub wspólnie uzgodnionego instrumentu uzupełniającego;

(ii) postanowienie wyraźnie określone jako minimalny wymóg przyszłych negocjacji, a nie obecny obowiązek;

(iii) dolny poziom, symbol zastępczy lub minimalny standard ustalony wyraźnie w celu ustrukturyzowania trwających lub przyszłych rozmów.

Określony i bezwarunkowy obowiązek może się kwalifikować, nawet jeśli szczegóły techniczne lub proceduralne, w tym dokładna data wdrożenia, ramy czasowe lub kolejność, będą nadal przedmiotem przyszłych ustaleń, pod warunkiem że obowiązek w dalszym ciągu ustanawia konkretny, mierzalny punkt odniesienia, względem którego można sprawdzić zgodność. Zobowiązania warunkowe nie kwalifikują się.

O tym, czy instrument się zakwalifikuje, zadecyduje przede wszystkim jego oficjalnie opublikowany tekst. Kwalifikujący się dokument musi zostać podpisany lub formalnie przyjęty zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Iran, do określonej daty, godz. 23:59 czasu wschodniego. Jeżeli do tego czasu taki instrument zostanie podpisany lub formalnie przyjęty, lecz nie opublikowano pełnego tekstu i nadal istnieją istotne niejasności co do tego, czy spełnia on wymogi tego rynku, rynek ten może pozostać otwarty przez okres do 28 dni kalendarzowych od określonej daty do czasu opublikowania tekstu. Jeżeli po 28 dniach kalendarzowych tekst nadal nie zostanie opublikowany, w celu ustalenia, czy instrument się kwalifikuje, na podstawie oficjalnych i ostatecznych ogłoszeń ze Stanów Zjednoczonych lub Iranu oraz konsensusu w sprawie wiarygodnych sprawozdań zostaną uwzględnione.

Instrument, którego stronami są również strony inne niż Stany Zjednoczone i Iran, będzie się kwalifikował, pod warunkiem że zarówno Stany Zjednoczone, jak i Iran są stronami tego instrumentu i spełnione zostaną wszystkie pozostałe wymogi.

Gdy instrument dyplomatyczny zostanie podpisany lub formalnie przyjęty bez podpisu zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Iran, i potwierdzony, że spełnia wymogi kwalifikującego pisemnego instrumentu dyplomatycznego, warunek ten rynkowy zostaje spełniony niezależnie od tego, czy instrument później wejdzie w życie, zostanie ratyfikowany, uzyska zgodę ustawodawczą lub traktatową, czy też zostanie następnie odrzucony, wycofany lub niewdrożony przez Stany Zjednoczone lub Iran.

Głównymi źródłami rozstrzygania sporów dla tego rynku będą oficjalne komunikaty rządów Stanów Zjednoczonych i Iranu lub ich upoważnionych przedstawicieli. Można również zastosować konsensus w zakresie wiarygodnych raportów od największych znanych agencji informacyjnych.